O tym, jak Gabriel Garcia Marquez (podobno) umarł w internecie

Wpisany przez Magda Goetz | 14 maja 2012
Posted in Publicystyka - Artykuły, felietony i eseje

Obcy, inny, odmieniec w literaturze i filmie

Wpisany przez Dominika Robak | 20 kwietnia 2012
Posted in Publicystyka - Artykuły, felietony i eseje

W każdym społeczeństwie, danym środowisku istnieją pewne określone zasady zachowania, postawy, wyznawane wartości, ideały, obyczaje, według których żyją poszczególne jednostki. Warunkuje to powszechne zrozumienie, umacnianie więzi międzyludzkich. Zwykle wśród danego ogółu pojawia się odmieniec – postać różniąca się od innych, zachowująca się i postępująca inaczej, niż to jest w zwyczaju w określonej grupie, nie należąca do znanego kręgu osób, spraw i rzeczy. Te szczególne jednostki rzadko są społecznie akceptowane, często wywołują sensację, niekiedy strach i chęć ich wyeliminowania. Czy rzeczywiście prości ludzie powinni obawiać się tych zazwyczaj barwnych, niezwykłych postaci i potępiać je? Czy wręcz przeciwnie zaakceptować, bo wnoszą do życia coś nadzwyczajnego, wartościowego ? Za pomocą omówienia niektórych bohaterów z różnych dziedzin kultury, postaram się odpowiedzieć na to pytanie.

Seriale dogoniły fantastykę

Wpisany przez Marcin Zwierzchowski | 03 kwietnia 2012
Posted in Publicystyka - Artykuły, felietony i eseje

Przyczyn sukcesu serialowej Gry o tron nie należy upatrywać w rewolucyjności – tego typu historie literatura zna od lat. To świadomość telewizyjnych producentów musiała dogonić fantastykę. W końcu do tego doszło.

Zanim w kwietniu ubiegłego roku wyemitowany został pierwszy odcinek serialu Gra o tron, dla którego podstawą była książka o tym samym tytule autorstwa George’a R.R. Martina, wielu producentów próbowało – z gorszym bądź lepszym skutkiem – przenieść popularność filmowego fantasy na grunt telewizyjny.

Szacunek do poezji

Wpisany przez Olga Majerska | 29 marca 2012
Posted in Publicystyka - Artykuły, felietony i eseje

Niewiele jest osób, które czytają i kupują poezję – to fakt. Ja, pomimo że studia usilnie próbują zaszczepić we mnie miłość do niej, poezję wyłącznie znoszę. Kocham tylko trzech poetów: Różewicza, Poświatowską i Dickinson. Wielu lubię, wielu doceniam, choć liryka nie jest w stanie wzbudzić we mnie tak szaleńczych pasji jak proza. Poezję szanuję, bo jako sztuka na szacunek zasługuje.

Michał Kmiecik - głos Oburzonych w teatrze

Wpisany przez Magda Goetz | 27 marca 2012
Posted in Publicystyka - Artykuły, felietony i eseje

Michał Kmiecik ma 20 lat i już spory dorobek artystyczny. Dziedzina: teatr. Przyczyna zainteresowania jego twórczością: nieszablonowe wprowadzenie do teatru tematyki paląco aktualnej i jednocześnie – dotąd w teatrze nieobecnej.

Mówią o nim "Głos polskich Oburzonych", a on pisze kolejne sztuki: o bezrobociu, eksmisjach na bruk, okupowaniu zamykanego baru mlecznego, wykluczeniu społecznym. Reprezentuje pokolenie prekariatu, umów śmieciowych i bierze się za boleśnie dotyczące go tematy.

W magicznym świecie czeskich lalek

Wpisany przez Aurelia Wojtkowiak | 27 marca 2012
Posted in Publicystyka - Artykuły, felietony i eseje

Kiedy słyszymy słowo kukiełka, to wyobrażamy sobie małą postać na druciku lub sznurkach. Jednak jak i kiedy powstały lalki? Na to pytanie spróbuje odpowiedzieć w miarę konkretnie. Nie chciałabym was zanudzać nudnym wywodem historycznym.

Mistrz Różewicz w teatrze

Wpisany przez Olga Majerska | 27 marca 2012
Posted in Publicystyka - Artykuły, felietony i eseje

Różewicz wielkim poetą jest – to fakt, chociaż niektórzy mu zaprzeczali, starając się umniejszyć rolę jaką odegrał twórca dla poezji polskiej. Jednak ten znany nam (niestety) głównie z podręczników poeta, jest również dramaturgiem i prozaikiem. Niniejszy artykuł będzie bazować na dwóch dramatach, a mianowicie Kartotece i Białym małżeństwie oraz na jednoaktówce o tytule Rajski ogródek. Nie planuję ukazywać cech charakterystycznych dla teatru Różewicza, nie chcę pisać o jego historii – byłoby to zbyt długie, a przez to nieatrakcyjne dla czytelnika. Mam jednak nadzieję, że uda mi się choć trochę przybliżyć twórczość tego niesamowitego artysty, który ma nam do zaproponowania dużo więcej, niż kilka wierszy w podręczniku do języka polskiego.

William Gibson - mroczne proroctwa

Wpisany przez Magda Goetz | 26 marca 2012
Posted in Publicystyka - Artykuły, felietony i eseje

Dystopia – to jedno z moich ulubionych słów odnoszących się do literatury. Pochodzi z języka greckiego, oznacza złe miejsce i, oczywiście, wiąże się z pojęciem utopii (także z greki – miejsce nieistniejące). Różnica między tymi pojęciami jest jednak zasadnicza. Podczas gdy utopia jest rodzajem utworu prezentującym świat idealny, doskonały porządek społeczny, dający ludziom szczęście, dystopia przedstawia wizję koszmarną, a jednocześnie, co charakterystyczne, wewnętrznie spójną, logiczną i wywodzoną z kondycji świata współczesnego, a zatem – także do pewnego stopnia prawdopodobną.*

Dystopia na dobre zadomowiła się w literaturze s-f, w tym – w twórczości Williama Gibsona, przed którego wizją chylę czoła.